Amrita Pritam

Amrita Pritam
This blog explores the poetry of Amrita Pritam. All her original poems are in Punjabi. I've translated them in Hindi. The Hindi translations are relatively straight forward and there are other authors who have translated her work in Hindi. In some cases, where I could, I have translated a few of her poems in English. This is an entirely different task from Hindi translation. I have major reservations and a few misgivings about any attempt to translate poems in general. All of those concerns apply here in full force. I consider these translations as my musings and explorations: they carry no weight and are no substitute for experiencing the poetry in Punjabi. I am acutely aware of the challenges this may pose to even Hindi readers, let alone English ones. I offer no recourse.

Wednesday, January 4, 2012

सात साल ਸੱਤ ਵਰੇਂ

सात साल

दोनों नैन बैरागी मेरे
भर भर के आज रोए 
सात समुंदर पैरों आगे
काबा दूर दूर होए

आँखों में दिये जला कर
उम्र ने लम्बी बूझ लगाई
घूँट घूँट भर पिए अँधेरे
छाने अम्बर जिसने

बरसों तक सूरज सुलगाए
बरसों तक चाँद चमकाए
अम्बर से जा कर माँगे
चाँदी तारे जिसने  

ना किसी ने आकर शमा जलाई
ज़िन्दगी रही अँधेरे में लिपटी
बरसों की इस लालटेन को
रौशन किया ना किसी ने

सौ सौ बार मनाया जा कर 
पर तकदीरें फिर ना मानीं
पवनों के दामन में फिर भी
बाँधे कईं कईं धागे हमने

हारे हुए हाथों से मेरे
था शमादान जब गिरने वाला
सात समंदर तैर के कोई 
आया मेरे दर पे

होठों में जगा कर जादू 
हाथ मेरे यूँ छुए
"कहो कलम को, इस पीड़ा की
दारु बन के पनपे"

तेरी पीड़ा, मेरी पीड़ा
और लाखों ऐसी पीड़ाएँ
तेरे आँसूं, मेरे आँसूं
और भी आँसूं कितने?

सात साल की लम्बी राह 
हम हीं ना राही इसके
लाखों पुन्नू लाखों सस्सी
के पैर थलों में भुन गए 

दोनों होंठ उठा कर उसने
कलम मेरी फिर छुई
दोनों नैन बैरागी उसके
भर भर के फिर रोये

: [चेतरनामा]


ਸੱਤ ਵਰੇਂ

ਦੋਵੇਂ ਨੈਣ ਵੈਰਾਗੇ ਮੇਰੇ ਭਰ ਭਰ ਕੇ ਅੱਜ ਰੁੰਨੇ
ਸ੍ਸੱਟ ਸਮੁੰਦਰ ਪੈਰਾਂ ਅੱਗੇ ਕਾਬਾ ਪਰਲੇ ਬੰਨੇ

ਅਖੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਦੀਵੇ ਭਰ ਕੇ ਲਮੀ ਨੀਝ ਉਮਰ ਨੇ ਲਾਈ
ਡੀਕਾਂ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਪੀਤੇ ਛਾਣੇ ਅਮ੍ਬਰ ਜਿੰਨੇ

ਵਰਿਆਂ ਬਧੀ ਸੂਰਜ ਬਾਲੇ ਵਰਿਆਂ ਬਧੀ ਚੰਨ ਜਗਾਏ
ਅਮ੍ਬ੍ਰਾਂ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗੇ ਜਾ ਕੇ ਤਾਰੇ ਚਾਂਦੀ ਵੰਨੇ

ਕਿਸੇ ਨਾ ਆ ਕੇ ਸ਼ਮਾ ਜਗਾਈ ਘੋਰ ਕਾਲਖਾਂ ਜਿੰਦ ਵਲੇਟੀ
ਵਰਿਆਂ ਦੇ ਇਸ ਬੱਤੀ ਨਾਲੋਂ ਚਾਨਣ ਰਹੇ ਵਿਛ੍ਨ੍ਨੇ

ਸੌ ਸੌ ਵਾਰ ਮ੍ਨਾਈਆ ਜਾ ਕੇ ਪਰ ਤਕਦੀਰਾਂ ਮੁੜ ਨਾ ਮਨੀਆਂ
ਪੌਣਾਂ ਦੀ ਇਸ ਕੰਨੀ ਅੰਦਰ ਕਈ ਕਈ ਧਾਗੇ ਬੰਨੇ

ਹਾਰੇ ਹੋਈ ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ਮਾਦਾਨ ਜਦ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗਾ
ਸੱਤੇ ਸਾਗਰ ਤਰ ਕੇ ਕੋਈ ਆਇਆ ਮੇਰੀ ਵੰਨੇ

ਹੋਠਾਂ ਵਿਚ ਜਗਾ ਕੇ ਜਾਦੂ ਹਥ੍ਥ ਮੇਰੇ ਓਸ ਛੋਹੇ
"ਕਹੁ ਕਲਮ ਨੂੰ ਏਸ ਪੀੜ ਦਾ ਦਾਰੂ ਬਣ ਕੇ ਪੁੰਨੇ"

ਤੇਰੀਆਂ ਪੀੜਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਪੀੜਾਂ ਹੋਰ ਅਜੇਹੀਆਂ ਲਖਾਂ ਪੀੜਾਂ
ਤੇਰੇ ਅੱਥਰੂ ਮੇਰੇ ਅੱਥਰੂ ਹੋਰ ਅੱਥਰੂ ਕਿੰਨੇ

ਸੱਤਾਂ ਵਰਿਆਂ ਦਾ ਇਹ ਪੈਂਡਾ ਨਿਰੇ ਅਸੀਂ ਨਾ ਪਾਂਧੀ ਇਸ ਦੇ
ਲਖ੍ਹਾਂ ਪੁੰਨੂੰ ਲਖ੍ਹਾਂ ਸੱਸੀਆਂ ਪੈਰ ਥਲਾਂ ਵਿਚ ਭੁੰਨੇ

ਦੋਵੇਂ ਹੋਠ ਉੜਾ ਕੇ ਓਸ ਨੇ ਕਲਮ ਮੇਰੀ ਫਿਰ ਛੋਹੀ
ਦੋਵੇਂ ਨੈਣ ਵੈਰਾਗੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰ ਭਰ ਕੇ ਫਿਰ ਰੁੰਨੇ

: ਚੇਤਰਨਾਮਾ 




 



  



No comments:

Post a Comment